II Rozdział !!! *-*

Podróż minęła dość szybko, na całe szczęście. Gdy bym dłużej rozmyślała nad tym, czy dobrze robię, za pewne chciałabym wrócić.  Jak wyszłam z samolotu zaczęłam szukać wzrokiem Jessi. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że nie wiem jak wygląda. – Jesteś genialna Eva, genialna! – powiedziałam sama do siebie z ironią w głosie. Postanowiłam wyjść z lotniska. Może tam ją znajdę. Nadal się rozglądając poczułam wibrację w kieszeni. Oczywiście dzwoniła Jess. A mi, jak zwykle nawet nie przeszło przez głowę, żeby zadzwonić do niej i spytać, gdzie dokładnie jest. Miałam ochotę palnąć się w łeb.

- Halo?- odebrałam grzecznie.

- Wylądowałaś już?  Gdzie jesteś?

- Yymm… Obecnie stoję przed lotniskiem i wypatruję ciebie.

- Szukaj dużego czarnego Rangrovera. Widzisz go gdzieś?

-Yyy…- nerwowo zaczęłam się rozglądać- Tak, tak widzę.- oznajmiłam z ulgą.

- To ruszaj się, bo jeszcze cały dzień zwiedzania przed nami. -  niemal krzyknęła do słuchawki z radości.

- Ok. Już idę, idę.

         Jak powiedziałam, tak też zrobiłam. Gdy byłam w odległości jakiś dziesięciu metrów od samochodu dostrzegłam dziewczynę, która właśnie z niego wysiadała. Jak tylko napotkała mój wzrok szybkim krokiem ruszyła w moją stronę.

- Cześć kochana. Jak miło cię zobaczyć. Jesteś taka śliczna. I jakie masz długie włosy. – powiedziała łapiąc mnie za spięty kucyk.- Tylko czemu ich nie rozpuścisz. Była byś jeszcze piękniejsza. A i nie jest ci gorąco w tych ciuchach? –zapytała łapiąc mnie za kurtkę – Zaraz się zagotujesz w nich. -  Dodała uśmiechając się. Miała rację. Ona była ubrana w krótkie szorty i bokserkę, a ja w kurtkę i spodnie. No ale co mogłam poradzić. Mój mózg zrobił sobie dzisiaj wolne.

- Ciebie również miło widzieć- odpowiedziałam ściskając ją jeszcze bardziej. – Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłam. Dzięki tobie zacznę wszystko od nowa. Jeszcze raz dziękuję. – dodałam uśmiechając się.

- Ej.. Nie ma za co. Naprawdę. Rodzinie przecież się pomaga. A poza tym teraz mam przynajmniej z kim chodzić na zakupy. – powiedziała po czym się obie zaśmiałyśmy.

          Podróż do domu minęła w miłej atmosferze. Gdy dojechałyśmy na miejsce moim oczom ukazał się wielki dom. Aż mnie zatkało z zachwytu.

- O i mój tata kazał cię przeprosić, że nie mógł ze mną po ciebie przyjechać. Teraz ma trening z chłopakami i nie udało mu się wyrwać. Jak będziemy zwiedzać LA to mamy do niego wpaść, bo chce się przywitać.

- Yy..ok. Tylko mam taką małą prośbę. To zwiedzanie LA możemy przełożyć na jutro? Jestem trochę zmęczona i z chęcią bym się teraz położyła. – wyjaśniłam z udawaną miną zbitego szczeniaczka.

- Jasne. To tylko się przebierz  i szybko zajedziemy do taty i będziemy miały to już z głowy. A jutro pokaże ci LA i zapoznam z dziewczynami z drużyny.

- Ok. Mi taki układ pasuje.

- O! A pojutrze pójdziemy na zakupy, bo muszę sobie kupić jakieś nowe ciuchy na wyjazd.

- Jak to wyjazd?

- Tata nic ci nie mówił? Wchodzisz do drużyna za mnie, bo ja w piątek wyjeżdżam do Waszyngtonu.

- Co?? I ja mam sama tutaj zostać?

- Nie będziesz przecież sama. Tata, dziewczyny z drużyny i oczywiście ja. No bo od czego są telefony.

- Ale to nie to samo co ty tutaj ze mną. – wyjaśniłam zawiedziona.

- Eva nie martw się. Dasz sobie radę. A teraz migiem idź się przebierać. Bo nie zdążę ci pokazać chłopaków z kosza. – dodała puszczając mi oczko i popychając w stronę drzwi.

         Szybko się ubrałam w szorty i top oraz związałam sobie włosy w luźnego koka. Zeszłam na dół. Tak. Mój pokój jest na górze i jest nieziemski. Po prostu marzenie. Ale nie teraz na to czas. Gdy Jess mnie zobaczyła przetarła teatralnie oczy i powiedziała:

- Ale ty masz zgrabne ciało. Dziewczyno gdzie ty się chowałaś? – zapytała retorycznie. Ja tylko lekko się zarumieniłam i ruszyłam za nią do samochodu. Po chwili byłyśmy na miejscu. Stanęłyśmy przed bardzo dużym budynkiem. Aż mnie dreszcze przeszły. Jess pociągnęła mnie za rękę i ruszyłyśmy do drzwi. Jak je otworzyła do moich uszu dobiegł głos pisku butów ślizgających się o parkiet boiska i dźwięk odbijającej się piłki.

- Jest! Jeszcze nie skończyli. No rusz się, to będę mogła ci wszystkich pokazać.

         Po wejściu na hale wszystkie oczy zwróciły się praktycznie na nas. Nie lubię być w centrum uwagi, więc szybko podeszłam do wujka, który już czekał na mnie z otwartymi ramionami. Mocno mnie przytulił mówiąc:

- Nawet nie wiesz jak cieszę się, że zgodziłaś się przyjechać. Ale wyrosłaś – dodał przyglądając się mi- Masz oczy po swoim tacie. No i oczywiście dryg do koszykówki. A z resztą… czego to ty nie potrafisz zdolniacho. – praktycznie wykrzyknął to tak głośno, że wszyscy chłopacy znów zwrócili swój wzrok na mnie.

- Ja też się cieszę wujku i dziękuję. To bardzo miłe z twojej strony.

- Trenerze możesz po meczu umawiać się na randki. Tak się składa, że teraz gramy mecz i potrzebujemy sędziego.- krzyknął jakiś chłopak mierząc mnie wzrokiem. – Ale ma tupet- pomyślałam.

- Przepraszam cię Eva, no ale widzisz.

- Jasne. Nic się nie stało.

- To my może poczekamy na trybunach. – zaproponowała Jess.

- Yy..Ok.

         Przez jakieś piętnaście  minut „ dyskretnie” wskazywała mi jakiegoś chłopaka z boiska palcem i opisywała go paroma słowami. Gdy już chyba wszystkich zdążyła mi „przedstawić” szepnęła mi do ucha:

- Aaa…No i oczywiście na koniec zostawiłam najlepsze. Widzisz tego chłopaka? – wskazała ręką – Tego, który przerwał twoje witanie się z wujaszkiem.

- Yy… Ach tak. Wiem, który to. Ten w niebieskim stroju?

- Tak. To Chris Brown. Największe ciacho w LA. Oczywiście według mnie. No i większości dziewczyn.Wszystkie praktycznie na niego lecą, no bo to jest taki badboy. Rozumiesz? Tatuaże, bójki i takie tam. No przyznaj, że ciebie też to kręci.

- Szczerze? To nie. Jak na razie to uważam, że to arogancki dupek, który nie wie, co to szacunek dla trenera.

- Mówię ci. Jeszcze zmienisz zdanie. Skoro nie on,  to kto ci wpadł w oko? – zapytała przekręcając głowę w bok.

- Noo… Trudno mi powiedzieć, alee… Austin wydaje się być w porządku.

- Masz szczęście, bo jest akurat wolny, więc śmiało możesz się za niego brać. – dodała szturchając mnie łokciem. Ja jednak to zostawiłam bez komentarza i skupiłam się na grze chłopaków. Całkiem nieźle grają.

- Ej… Jess, który z nich najlepiej gra? – zagadnęłam do niej.

- No jak to kto. Chris. On jest we wszystko najlepszy.

- No tak.. Rozumiem. – powiedziałam podirytowana.      

          Już sobie wyobrażam, jaki to on idealny jest. -To będzie naprawdę ciekawy rok. – pomyślałam.

Gdy skończył się trening zeszłyśmy do Erica (tak się nazywał mój wujek) i dokończyliśmy naszą przerwaną rozmowę. Następnie Jess dała mi kluczyki i poprosiła, żebym już poszła do auta, ponieważ musi porozmawiać z tatą. Zdziwiła mnie ta prośba, ale się zgodziłam.

         Wychodząc z budynku zastanawiałam się, o czym Jess chce porozmawiać z wujkiem. Oby tylko nie chodziło o mnie. Powoli podeszłam do samochodu i oparłam się o jego maskę. -Może trochę się opale czekając na nich.- pomyślałam. Wtedy moją uwagę zwróciły drzwi, które otwarte kopnięciem narobiły niezłego hałasu. No tak. Chris. Typowy badboy. Zapomniał do czego służą klamki w drzwiach. Jak tylko skierował wzrok na mnie, odwróciłam się i zmieniając zdanie, co do opalania się, wsiadłam do samochodu. Czułam, jak odprowadzał mnie wzrokiem. Jeszcze chwilę stał tak, gapiąc się bezczelnie na mnie, po czym ruszył pewnym krokiem przed siebie.- Spokojnie Eva. Będziesz musiała go widywać tylko parę razy w tygodniu. – próbowałam się pocieszyć.

         Po paru minutach w drzwiach ujrzałam znane mi sylwetki Jess i jej taty. Pojechaliśmy do domu, zjedliśmy kolacje, trochę porozmawialiśmy i w końcu poszliśmy spać. Od rana marzyłam o cieplutkim łóżku. Niestety nie było dane mi spać, ponieważ całą noc zastanawiałam się, czy dobrze zrobiłam przyjeżdżając tutaj. Zasnęłam dopiero około drugiej w nocy.